hoi hoi!

Hoi hoi!

Hier zijn we met ons tweede bericht vanuit Wa!

Ondertussen zijn we alweer heel wat ervaringen rijker..
We hebben ervoor gekozen om vanaf nu de blog een bepaalde structuur te geven: we beginnen eerste met een stukje over ons project, hierin komt dan wat we hebben gedaan, hoe het ging, wat onze verdere plannen zijn, enz. Daarna schrijven we elk ons eigen stukje: wat vonden we ervan, hoe hebben we het zelf ervaren en beleefd. Op die manier wordt het ook voor jullie een beetje duidelijker! Geniet ervan!! Reacties zijn uiteraard altijd welkom!

WAAW-project

Terwijl we ongeduldig wachten om met ons eigenlijke project in de lagere school te beginnen, houden we ons niet stil! We trekken met materiaal uit onze waaw-koffers rond naar verschillende groepen kinderen om spelletjes te spelen, verhalen te vertellen, te sporten, enz… Naast de kleuterschool, speelden we ook met de kindjes die dicht bij ons huis wonen, met de kinderen van het dorpje Loogu en met de kinderen van het weeshuis Wa Yiri. Ze vinden het allemaal fantastisch om de Vlaamse spelen te ontdekken! Omdat we van mening zijn dat we ook van hen iets kunnen leren, vragen we hen om ons hun vrijetijdsactiviteitjes te showen! Machtig om te zien wat ze hier spelen!

Dinsdag gingen we samen met Eric naar het dorpje Loogu, hij trekt er samen met enkele Ghanese vrijwilligers van Child Support tweewekelijks naartoe om te kijken hoe de mensen het stellen, vooral op medisch vlak dan. Ondertussen speelden wij er een hele voormiddag met de kinderen! Een hele uitdaging, want de kindjes zijn onvermoeibaar!! De hitte was niet onze beste vriend, maar we hielden vol en het was fantastisch!! Rond de middag gingen we verder naar het dorpje ernaast, dat alleen te bereiken is als het niet geregend heeft. Toen we aankwamen bleek dat er een begrafenis bezig was van een kindje van 10 jaar.. We mochten een kijkje nemen en toonden hiermee voor de mensen van het dorp ons respect en medeleven, ze zijn hier heel dankbaar voor! Boeiend om zoiets te kunnen zien, maar tegelijk een confronterende ervaring..

Deze week gingen we ook naar het Wa Yiri weeshuis, dat ondersteund wordt door Child Support! Er verblijven ongeveer 12 kinderen, het zijn schatjes! Omdat we beiden geveld werden door de eerste diarree en overgeef plaag, gingen Lizzy en Veerle er elk een keer naartoe. Woensdag haalde Lizzy de rugbybal en basebalset boven, en vertelde een mooi verhaal waaruit een boeiend gesprek volgde over verliefdheid bij Ghanese kinderen! Ook twister wilde ze de kinderen leren! Bezweet en uitgeput kwam ze terug thuis, het was fantastisch, maar niet te onderschatten om zoiets alleen te doen! Ook Veerle ging er twee dagen later naartoe, en haalde een voetbal boven en reuzemikado. Zalig om te zien hoe graag, geduldig en heel serieus ze mikado spelen! Ook haalde Veerle de collage over Belgie van de kinderen van het dagcentrum boven, en mochten de kinderen zoeken naar hun eigen land en ons klein belgenlandje op de wereldkaart, een heuse zoektocht in deze grote wereld!! Ook Veerle keerde gelukkig, bezweet en wat verbrand terug naar huis.

De vele poppenkastpoppen die we in onze waaw-koffers dropten, willen we graag bovenhalen voor de kinderen. Eric waarschuwde ons dat we hiermee voorzichtig moeten zijn, omdat in de Ghanese cultuur maskers en afbeeldingen geschuwd worden! Voor de kinderen bestaan deze dingen echt, dus moeten we opletten met boze mannetjes en duiveltjes! Boeiend om dit cultureel verschil te zien, we zien hoe het lukt!

Verder hielden we ons rustig, want er de eerste week al zo heftig invliegen hebben we een beetje mogen bekopen. Ook onze interesse naar de eetgewoontes hier is ons niet zo goed bevallen J We worden stilaan de hitte wat gewoon, en letten voortaan wat beter op met wat we eten!

Lizzy`s belevingswereld in Africa

Na een goeie week op Ghanees grondgebeid te zweten, spelen en genieten zijn er al zoveel verschillende prikkels op me afgekomen. Enerzijds de verbazing over grote cultuurverschillen op deze aardbol, anderzijds verdriet en een beetje pijn om dingen die hard zijn om te zien maar grotendeels een gelukzalig gevoel ondat ik me hier echt wel thuis voel. Toen we deze week na Loggu naar een ander dorpje gingen bleek er in dat dorp niemand aanwezig te zijn Er was een begrafenis van een jongetje van 10 jaar, overleden aan malaria Toen er werd besloten om naar de begrafenis te gaan was ik me nog niet bewust van de impact die dit op me zou hebben. Het was vreemd om te zien hoe mensen hier volledig anders omgaan met leven en dood. Het kinderlijkje lag op eeb stoel, en de moeder zat ernaast te huilen. Talloze mensen stonden in een grote kring heupwiegend leideren te zingen. Het maakt me wel verdrietig om te zien hoe dicht de dood hier bij elk mensenleven ligt en ik moest hier dan ook mijn tranen drogen omdat dit me verdrietig maakt. Je ziet hier hele confronterende dingen die je aan het nadenken zetten en wel hard zijn. Het doet deugd om hierover ook te kunnen reflecteren met Eric en de andere vrijwilligers en dit vervolgens een plaats te geven. Maar het overheersende gevoel die ik hier beleef is echt een golf van opwinding, kriebelend enthousiasme en gewoon een gevoel me in deze cultuur wel thuis te voelen. Daar ik in ons Belgenlandje met mijn impulsiviteit wel eens met mn neus tegen de muut loop, hebben mensen hier niet liever dat je gek, spontaan en enthousiast bent. Hier schrikt het mensen totaal niet af, integendeel!

Na dagen ziek te zijn hier komen zowel Veerle en ik stilaan weer tot leven, al doen we het dit weekend nog even rustiger aan. Het eentonige eten (rijst, kip en overhitte groenten en fruit) valt ook wel vrij zwaar maar we proberen zo goed als mogelijk varieties te vinden.

De warmte is slopend, ongeveer 50 graden overdag is te veel voor zelfs een grote zonneklopper als ik! De zon moet je dus zoveel mogelijk vermijden want het is niet draaglijk en ik wacht vol spanning op het verkoelende regenseizoen…

Zonnige zoenen,

lizzy

Veerle's plekje

Nu ik dit berichtje typ hebben we net een eerste echte Ghanese regenbui achter de rug! Zaaaaalig gewoon! Ik genoot ervan :-)
Ik zal mijn indrukken wat groeperen, wat ik het leukst vond, wat me meest confronteerde, enz., je ziet het wel.

Leukste ervaring tot nu toe: ik zou hier tal van ervaringen kunnen zetten, maar om de tekst wat te beperken kies ik er de voor mij belangrijkste uit:
De mensen zijn hier enorm vriendelijk, ze willen allemaal met je kennismaken of gewoon goeiedag zeggen. En of het nu is om met je te trouwen, of gewoon zonder reden, het is altijd aangenaam om met mensen een praatje te slaan en de Ghanezen zo wat beter te leren kennen! De kinderen zijn superlief, ze roepen ons na, lachen, zwaaien, lopen achter je aan, enz.

Wat me raakt is dat wij blanken door veel Ghanezen (zowel kinderen als jongeren en volwassenen) gezien worden als “waaw”, en ze willen graag ook blank zijn. Maar dan vraag ik me af of het bij ons nu echt zo beter is? We voelen ons hier zeker niet superieur en hoewel de Ghanezen alles voor ons zouden doen, proberen we de stok toch wat in het midden te houden: moeilijk als je weet dat de bevolking zich hier vernederd voelt als je hen niet toelaat iets voor je te dragen! Voor ons is Ghana een fantastisch sfeervol land, voor de meesten hier is het Westen het beloofde land…

Als ik kindjes zie in de straten van Wa, en ik leer hen kennen, dan vraag ik hen ook wel eens of ze naar school gaan. Er zijn er heel veel die dit (nog) niet doen, omdat de ouders niet genoeg geld hebben. Eigenlijk zou ik net voor die kinderen iets speciaals willen doen en hen een fantastische tijd willen bezorgen, maar ik besef dat dit in mijn eerste avontuur in Afrika een moeilijke opdracht is. Het is dan tof om toch af en toe met de kinderen van de buren te kunnen spelen, en dat we meekunnen naar een dorpje om de kinderen te laten genieten van verschillende spelletjes, want tussen deze kinderen zitten er heel wat die niet de kans hebben om naar school te gaan. Toen we de eerste keer naar het dorpje Looghu gingen, hadden we een vertaler mee! Gelukkig, want in de dorpen spreekt bijna geen enkel kindje Engels! Met de tolk en een beetje gebarentaal trokken we ons plan! En de kinderen luisteren aandachtig en zijn er rap mee weg!

De laatste ervaring die ik met jullie wil delen is de het marktleven hier. Het geeft me een leuk gevoel om hier door de markt te wandelen (hoewel het ook niet elke dag hoeft). Superdruk met al die kraampjes en nogal chaotisch, maar eigenlijk wel gezellig :-). Toen ik onlangs vroeg naar tofusticks (voor de vegetarische vrijwilligers in ons huis), bleek na dit aan een aantal mensen te vragen en een hele rondleiding door de markt te hebben gekregen, dat ze dat hier sojabeans noemen… En dat terwijl we er zo al een paar gepasseerd waren!! Zucht* maar ‘t was fantastisch hoe een meisje me hielp om het te vinden!!

Goe, ‘k ga jullie laten, tot de volgende!!

Veerle