Hey daar in het verre Belgie!
Hier zijn we met wat meer nieuwtjes..
Vorige week begon ons eigenlijke project in de lagere school ‘Our Home’.
Dinsdag, woensdag en donderdag hadden we telkens een graad (P1, P2 of P3) van 10u tot 12u ongeveer. Na een introducerend toneeltje over wat ons project inhield en wat we met hen wilden bereiken, begonnen we met het actieve thema sport en spel! We verdeelden de groep telkens in twee ‘kleinere’ groepen (die toch nog groot genoeg waren) en gingen er mee aan de slag: we haalden onze beste Vlaamse spelletjes boven, zoals tussen twee vuren, kat en muis, tikker met de bal, schipper mag ik overvaren, dikke Bertha, tikkende bom, ballonnentrap, enz… Ook de sporten rugby, baseball en hockey leerden we hen aan, de kinderen gaven zich volledig en waren superenthousiast!
Het zweet druppelde van ons af, ook de kinderen waren na twee uur ravotten uitgeput. Ze hadden zich kennelijk geamuseerd! Nog een groepsfoto, en het was voorbij. Een verfrissende slok water deed ons enorm veel deugd na elke actieve voormiddag!
Vrijdag trokken we naar het kleuterschooltje ‘Rising Star School’ om de outdoor activities mee te beleven. De kindjes deden vele dansjes en zongen liedjes. Ze speelden ook de voor ons bekende stoelendans, en natuurlijk deden we mee! We speelden met hen ook dikke Bertha en tikkende bom, wat niet gemakkelijk was met zo’n grote groep…
Na een heuse week vol sport en spel, trokken we zaterdag naar de Jamboree (een soort fuif) om even te ontspannen! Niet veel volk en niet veel drank, maar we maakten er toch een leuke avond van! Op zondag woonden we net na regen en storm een voetbalmatch bij van Wa tegen Kumasi: 1-0! We lachten met de opgewonden toeschouwers die hun gal uitspuwden tegen de scheidsrechters... Een leuke ervaring op een koelere dag!
Jullie vragen zich wellicht af waar de foto’s blijven.. We hebben al aanzienlijke keren geprobeerd, maar het internet gaat zo traag dat het ons maar niet lukt om foto’s op de blog te krijgen. We doen ons best om er toch af en toe enkele op te plaatsen!!
Vele groetjes vanuit het warme en gezellige Wa,
Veerle en Lizzy
maandag 18 mei 2009
maandag 11 mei 2009
Antere nassara`s,
We verrassen jullie deze keer met een kort tekstje van onze afgelopen week in Wa. De afgelopen week zijn we nog niet met het project gestart omdat de kinderen hier nog steeds vakantie hebben. Maar we hebben zeker niet stilgezeten. We hebben zowel met de allerkleinste spruitjes van de `Rising star school`, de stoere meiden en gasten van het Wa Yiri weeshuis, de grote binken van de scouts, en de dorpskinderen van Zanko gespeeld tot we erbij neervielen. Zowel voor hen als onszelf was het weer dolle pret. Maar we verlangen er nu wel naar om ook echt aan onze projectactiviteiten te kunnen starten en iets op te bouwen met de kinderen en leerkrachten op school. Deze ochtend zijn we naar `our home` - de school waar we vanaf morgen aan de slag gaan- getrokken om afspraken te maken. We mogen meerdere dagen per week gaan en krijgen telkens 2 uur tijd om ons project binnen bepaalde vakken in te plannen. Deze week zullen we op dinsdag – woensdag en donderdag naar daar gaan en werken we telkens met een andere klasgroep. Omdat er in elke klas ongeveer 50 kinderen zitten zullen we de groep waarschijnlijk in 2 splitsen zodat Veerle en ik ieder een groep voor onze rekening nemen, samen met een leerkracht. Dan kunnen we toch meer doen op die 2 uur tijd en is de groep wat kleiner. We zullen ook nog een uitstapje doen met elke groep kinderen en werken met hen naar een groot voorstelmoment voor de ouders en het betrokken netwerk op het einde van ons project. Bij ons kriebelt het alvast van kop tot teen om er morgen in te vliegen! Daarnaast zullen we elke vrijdag naar de kleuterschool (Rising star school) trekken om daar nieuwe spelletjes aan te leren tijdens de buitenschoolse activiteiten. En daarnaast blijven we plekjes vrijhouden om naar de kinderen van Wa yiri, scouts en de dorpen te gaan.
Naast de talrijke spelletjes die we deze week gedaan hebben, hebben we onszelf ook even getrakteerd op een weekendje ertussenuit. We zijn met alle vrijwilligers naar Mole national park geweest. Naast de supermooie natuur en bewonderenswaardige dieren hebben we eindelijk ook kunnen genieten van een verfrissende duik in het zwembad. Het was een relaxed en deugddoend weekendje.
Voor de rest vinden we hier steeds beter onze weg en beginnen we ons steeds meer te `settelen`. Nadat ons lichaam (en darmen) even gereageerd hebben op het Ghanese voedsel en de hitte, is onze gezondheid weer grotendeels wat het moet zijn. Wuivend en lachend naar jong en oud fietsen we hier op onze krakkemikkige fietsjes door de straatjes. We blijven versteld staan van bepaalde dingen die voor ons niet zo fijn aanvoelen (bv. Dat we hier als blanken als oppermachtig worden gezien) maar leren met die dingen steeds beter omgaan.
Tot slot nog enkele `wist je dat`jes` voor jullie:
Wisten jullie dat…
- ze hier een `Ieperstraat` hebben
- We niet verwacht hadden dat Wa zo`n grote stad is
- We hier choco kunnen kopen in een `europees – ghanees` winkeltje
- Mensen hier constant toeteren op straat, voor vanalles en nog wat en ook juist voor niks
- we al onze boodschapjes op straat, de markt en op `vrouwenhoofden` doen, van bananen, mango`s, brood tot klerenstoffen…
- een kerkviering hier 3 uren duurt en de preek er heel erg heftig aan toegaat
- Veerle de Ghanezen geleerd heeft om `toeme toch` te laten roepen tijdens het spelletje Jungle speed
- Lizzy hier tot `crazy lizzy` gedoopt is en 28 keer `allee` zegt in 2 uur tijd
- Er naar de dorpen altijd een vertaler met ons meegaat omdat de mensen daar geen engels spreken
- Een pintje of colaatje hier slechts 0,50 cent kost
- Het internet hier extreme traag werkt en dit ons wel eens frustreert
- Het hier om de 6 dagen grote marktdag is en de mensen hier talrijk naartoe trekken van her en der
- Mensen hier vaak vragen of ze onze kleren mogen hebben
- Mensen hier heel rechtuit zijn en geen blad voor de mond nemen als ze iets zeggen
- De kinderen ons hier naroepen met `nassara nassara, how are you? We are fine, thank you` en wij dan vrolijk terugroepen `hi, we are also fine, thank you`
- Voetbal hier suuuuperpopulair is en je in het weekend overal matchen ziet: de ene ploeg met shirts - de andere zonder shirts
- Lizzy gepraat heeft met de kinderen van Wa Yiri over verliefd zijn en ze het supergrappig vinden dat je dan `butterflies in your belly` voelt
- We ons hier best wel thuis voelen!
Tot de volgende,
Veel liefs,
Lizzy en Veerle
We verrassen jullie deze keer met een kort tekstje van onze afgelopen week in Wa. De afgelopen week zijn we nog niet met het project gestart omdat de kinderen hier nog steeds vakantie hebben. Maar we hebben zeker niet stilgezeten. We hebben zowel met de allerkleinste spruitjes van de `Rising star school`, de stoere meiden en gasten van het Wa Yiri weeshuis, de grote binken van de scouts, en de dorpskinderen van Zanko gespeeld tot we erbij neervielen. Zowel voor hen als onszelf was het weer dolle pret. Maar we verlangen er nu wel naar om ook echt aan onze projectactiviteiten te kunnen starten en iets op te bouwen met de kinderen en leerkrachten op school. Deze ochtend zijn we naar `our home` - de school waar we vanaf morgen aan de slag gaan- getrokken om afspraken te maken. We mogen meerdere dagen per week gaan en krijgen telkens 2 uur tijd om ons project binnen bepaalde vakken in te plannen. Deze week zullen we op dinsdag – woensdag en donderdag naar daar gaan en werken we telkens met een andere klasgroep. Omdat er in elke klas ongeveer 50 kinderen zitten zullen we de groep waarschijnlijk in 2 splitsen zodat Veerle en ik ieder een groep voor onze rekening nemen, samen met een leerkracht. Dan kunnen we toch meer doen op die 2 uur tijd en is de groep wat kleiner. We zullen ook nog een uitstapje doen met elke groep kinderen en werken met hen naar een groot voorstelmoment voor de ouders en het betrokken netwerk op het einde van ons project. Bij ons kriebelt het alvast van kop tot teen om er morgen in te vliegen! Daarnaast zullen we elke vrijdag naar de kleuterschool (Rising star school) trekken om daar nieuwe spelletjes aan te leren tijdens de buitenschoolse activiteiten. En daarnaast blijven we plekjes vrijhouden om naar de kinderen van Wa yiri, scouts en de dorpen te gaan.
Naast de talrijke spelletjes die we deze week gedaan hebben, hebben we onszelf ook even getrakteerd op een weekendje ertussenuit. We zijn met alle vrijwilligers naar Mole national park geweest. Naast de supermooie natuur en bewonderenswaardige dieren hebben we eindelijk ook kunnen genieten van een verfrissende duik in het zwembad. Het was een relaxed en deugddoend weekendje.
Voor de rest vinden we hier steeds beter onze weg en beginnen we ons steeds meer te `settelen`. Nadat ons lichaam (en darmen) even gereageerd hebben op het Ghanese voedsel en de hitte, is onze gezondheid weer grotendeels wat het moet zijn. Wuivend en lachend naar jong en oud fietsen we hier op onze krakkemikkige fietsjes door de straatjes. We blijven versteld staan van bepaalde dingen die voor ons niet zo fijn aanvoelen (bv. Dat we hier als blanken als oppermachtig worden gezien) maar leren met die dingen steeds beter omgaan.
Tot slot nog enkele `wist je dat`jes` voor jullie:
Wisten jullie dat…
- ze hier een `Ieperstraat` hebben
- We niet verwacht hadden dat Wa zo`n grote stad is
- We hier choco kunnen kopen in een `europees – ghanees` winkeltje
- Mensen hier constant toeteren op straat, voor vanalles en nog wat en ook juist voor niks
- we al onze boodschapjes op straat, de markt en op `vrouwenhoofden` doen, van bananen, mango`s, brood tot klerenstoffen…
- een kerkviering hier 3 uren duurt en de preek er heel erg heftig aan toegaat
- Veerle de Ghanezen geleerd heeft om `toeme toch` te laten roepen tijdens het spelletje Jungle speed
- Lizzy hier tot `crazy lizzy` gedoopt is en 28 keer `allee` zegt in 2 uur tijd
- Er naar de dorpen altijd een vertaler met ons meegaat omdat de mensen daar geen engels spreken
- Een pintje of colaatje hier slechts 0,50 cent kost
- Het internet hier extreme traag werkt en dit ons wel eens frustreert
- Het hier om de 6 dagen grote marktdag is en de mensen hier talrijk naartoe trekken van her en der
- Mensen hier vaak vragen of ze onze kleren mogen hebben
- Mensen hier heel rechtuit zijn en geen blad voor de mond nemen als ze iets zeggen
- De kinderen ons hier naroepen met `nassara nassara, how are you? We are fine, thank you` en wij dan vrolijk terugroepen `hi, we are also fine, thank you`
- Voetbal hier suuuuperpopulair is en je in het weekend overal matchen ziet: de ene ploeg met shirts - de andere zonder shirts
- Lizzy gepraat heeft met de kinderen van Wa Yiri over verliefd zijn en ze het supergrappig vinden dat je dan `butterflies in your belly` voelt
- We ons hier best wel thuis voelen!
Tot de volgende,
Veel liefs,
Lizzy en Veerle
zaterdag 2 mei 2009
hoi hoi!
Hoi hoi!
Hier zijn we met ons tweede bericht vanuit Wa!
Ondertussen zijn we alweer heel wat ervaringen rijker..
We hebben ervoor gekozen om vanaf nu de blog een bepaalde structuur te geven: we beginnen eerste met een stukje over ons project, hierin komt dan wat we hebben gedaan, hoe het ging, wat onze verdere plannen zijn, enz. Daarna schrijven we elk ons eigen stukje: wat vonden we ervan, hoe hebben we het zelf ervaren en beleefd. Op die manier wordt het ook voor jullie een beetje duidelijker! Geniet ervan!! Reacties zijn uiteraard altijd welkom!
WAAW-project
Terwijl we ongeduldig wachten om met ons eigenlijke project in de lagere school te beginnen, houden we ons niet stil! We trekken met materiaal uit onze waaw-koffers rond naar verschillende groepen kinderen om spelletjes te spelen, verhalen te vertellen, te sporten, enz… Naast de kleuterschool, speelden we ook met de kindjes die dicht bij ons huis wonen, met de kinderen van het dorpje Loogu en met de kinderen van het weeshuis Wa Yiri. Ze vinden het allemaal fantastisch om de Vlaamse spelen te ontdekken! Omdat we van mening zijn dat we ook van hen iets kunnen leren, vragen we hen om ons hun vrijetijdsactiviteitjes te showen! Machtig om te zien wat ze hier spelen!
Dinsdag gingen we samen met Eric naar het dorpje Loogu, hij trekt er samen met enkele Ghanese vrijwilligers van Child Support tweewekelijks naartoe om te kijken hoe de mensen het stellen, vooral op medisch vlak dan. Ondertussen speelden wij er een hele voormiddag met de kinderen! Een hele uitdaging, want de kindjes zijn onvermoeibaar!! De hitte was niet onze beste vriend, maar we hielden vol en het was fantastisch!! Rond de middag gingen we verder naar het dorpje ernaast, dat alleen te bereiken is als het niet geregend heeft. Toen we aankwamen bleek dat er een begrafenis bezig was van een kindje van 10 jaar.. We mochten een kijkje nemen en toonden hiermee voor de mensen van het dorp ons respect en medeleven, ze zijn hier heel dankbaar voor! Boeiend om zoiets te kunnen zien, maar tegelijk een confronterende ervaring..
Deze week gingen we ook naar het Wa Yiri weeshuis, dat ondersteund wordt door Child Support! Er verblijven ongeveer 12 kinderen, het zijn schatjes! Omdat we beiden geveld werden door de eerste diarree en overgeef plaag, gingen Lizzy en Veerle er elk een keer naartoe. Woensdag haalde Lizzy de rugbybal en basebalset boven, en vertelde een mooi verhaal waaruit een boeiend gesprek volgde over verliefdheid bij Ghanese kinderen! Ook twister wilde ze de kinderen leren! Bezweet en uitgeput kwam ze terug thuis, het was fantastisch, maar niet te onderschatten om zoiets alleen te doen! Ook Veerle ging er twee dagen later naartoe, en haalde een voetbal boven en reuzemikado. Zalig om te zien hoe graag, geduldig en heel serieus ze mikado spelen! Ook haalde Veerle de collage over Belgie van de kinderen van het dagcentrum boven, en mochten de kinderen zoeken naar hun eigen land en ons klein belgenlandje op de wereldkaart, een heuse zoektocht in deze grote wereld!! Ook Veerle keerde gelukkig, bezweet en wat verbrand terug naar huis.
De vele poppenkastpoppen die we in onze waaw-koffers dropten, willen we graag bovenhalen voor de kinderen. Eric waarschuwde ons dat we hiermee voorzichtig moeten zijn, omdat in de Ghanese cultuur maskers en afbeeldingen geschuwd worden! Voor de kinderen bestaan deze dingen echt, dus moeten we opletten met boze mannetjes en duiveltjes! Boeiend om dit cultureel verschil te zien, we zien hoe het lukt!
Verder hielden we ons rustig, want er de eerste week al zo heftig invliegen hebben we een beetje mogen bekopen. Ook onze interesse naar de eetgewoontes hier is ons niet zo goed bevallen J We worden stilaan de hitte wat gewoon, en letten voortaan wat beter op met wat we eten!
Lizzy`s belevingswereld in Africa
Na een goeie week op Ghanees grondgebeid te zweten, spelen en genieten zijn er al zoveel verschillende prikkels op me afgekomen. Enerzijds de verbazing over grote cultuurverschillen op deze aardbol, anderzijds verdriet en een beetje pijn om dingen die hard zijn om te zien maar grotendeels een gelukzalig gevoel ondat ik me hier echt wel thuis voel. Toen we deze week na Loggu naar een ander dorpje gingen bleek er in dat dorp niemand aanwezig te zijn Er was een begrafenis van een jongetje van 10 jaar, overleden aan malaria Toen er werd besloten om naar de begrafenis te gaan was ik me nog niet bewust van de impact die dit op me zou hebben. Het was vreemd om te zien hoe mensen hier volledig anders omgaan met leven en dood. Het kinderlijkje lag op eeb stoel, en de moeder zat ernaast te huilen. Talloze mensen stonden in een grote kring heupwiegend leideren te zingen. Het maakt me wel verdrietig om te zien hoe dicht de dood hier bij elk mensenleven ligt en ik moest hier dan ook mijn tranen drogen omdat dit me verdrietig maakt. Je ziet hier hele confronterende dingen die je aan het nadenken zetten en wel hard zijn. Het doet deugd om hierover ook te kunnen reflecteren met Eric en de andere vrijwilligers en dit vervolgens een plaats te geven. Maar het overheersende gevoel die ik hier beleef is echt een golf van opwinding, kriebelend enthousiasme en gewoon een gevoel me in deze cultuur wel thuis te voelen. Daar ik in ons Belgenlandje met mijn impulsiviteit wel eens met mn neus tegen de muut loop, hebben mensen hier niet liever dat je gek, spontaan en enthousiast bent. Hier schrikt het mensen totaal niet af, integendeel!
Na dagen ziek te zijn hier komen zowel Veerle en ik stilaan weer tot leven, al doen we het dit weekend nog even rustiger aan. Het eentonige eten (rijst, kip en overhitte groenten en fruit) valt ook wel vrij zwaar maar we proberen zo goed als mogelijk varieties te vinden.
De warmte is slopend, ongeveer 50 graden overdag is te veel voor zelfs een grote zonneklopper als ik! De zon moet je dus zoveel mogelijk vermijden want het is niet draaglijk en ik wacht vol spanning op het verkoelende regenseizoen…
Zonnige zoenen,
lizzy
Veerle's plekje
Nu ik dit berichtje typ hebben we net een eerste echte Ghanese regenbui achter de rug! Zaaaaalig gewoon! Ik genoot ervan :-)
Ik zal mijn indrukken wat groeperen, wat ik het leukst vond, wat me meest confronteerde, enz., je ziet het wel.
Leukste ervaring tot nu toe: ik zou hier tal van ervaringen kunnen zetten, maar om de tekst wat te beperken kies ik er de voor mij belangrijkste uit:
De mensen zijn hier enorm vriendelijk, ze willen allemaal met je kennismaken of gewoon goeiedag zeggen. En of het nu is om met je te trouwen, of gewoon zonder reden, het is altijd aangenaam om met mensen een praatje te slaan en de Ghanezen zo wat beter te leren kennen! De kinderen zijn superlief, ze roepen ons na, lachen, zwaaien, lopen achter je aan, enz.
Wat me raakt is dat wij blanken door veel Ghanezen (zowel kinderen als jongeren en volwassenen) gezien worden als “waaw”, en ze willen graag ook blank zijn. Maar dan vraag ik me af of het bij ons nu echt zo beter is? We voelen ons hier zeker niet superieur en hoewel de Ghanezen alles voor ons zouden doen, proberen we de stok toch wat in het midden te houden: moeilijk als je weet dat de bevolking zich hier vernederd voelt als je hen niet toelaat iets voor je te dragen! Voor ons is Ghana een fantastisch sfeervol land, voor de meesten hier is het Westen het beloofde land…
Als ik kindjes zie in de straten van Wa, en ik leer hen kennen, dan vraag ik hen ook wel eens of ze naar school gaan. Er zijn er heel veel die dit (nog) niet doen, omdat de ouders niet genoeg geld hebben. Eigenlijk zou ik net voor die kinderen iets speciaals willen doen en hen een fantastische tijd willen bezorgen, maar ik besef dat dit in mijn eerste avontuur in Afrika een moeilijke opdracht is. Het is dan tof om toch af en toe met de kinderen van de buren te kunnen spelen, en dat we meekunnen naar een dorpje om de kinderen te laten genieten van verschillende spelletjes, want tussen deze kinderen zitten er heel wat die niet de kans hebben om naar school te gaan. Toen we de eerste keer naar het dorpje Looghu gingen, hadden we een vertaler mee! Gelukkig, want in de dorpen spreekt bijna geen enkel kindje Engels! Met de tolk en een beetje gebarentaal trokken we ons plan! En de kinderen luisteren aandachtig en zijn er rap mee weg!
De laatste ervaring die ik met jullie wil delen is de het marktleven hier. Het geeft me een leuk gevoel om hier door de markt te wandelen (hoewel het ook niet elke dag hoeft). Superdruk met al die kraampjes en nogal chaotisch, maar eigenlijk wel gezellig :-). Toen ik onlangs vroeg naar tofusticks (voor de vegetarische vrijwilligers in ons huis), bleek na dit aan een aantal mensen te vragen en een hele rondleiding door de markt te hebben gekregen, dat ze dat hier sojabeans noemen… En dat terwijl we er zo al een paar gepasseerd waren!! Zucht* maar ‘t was fantastisch hoe een meisje me hielp om het te vinden!!
Goe, ‘k ga jullie laten, tot de volgende!!
Veerle
Hier zijn we met ons tweede bericht vanuit Wa!
Ondertussen zijn we alweer heel wat ervaringen rijker..
We hebben ervoor gekozen om vanaf nu de blog een bepaalde structuur te geven: we beginnen eerste met een stukje over ons project, hierin komt dan wat we hebben gedaan, hoe het ging, wat onze verdere plannen zijn, enz. Daarna schrijven we elk ons eigen stukje: wat vonden we ervan, hoe hebben we het zelf ervaren en beleefd. Op die manier wordt het ook voor jullie een beetje duidelijker! Geniet ervan!! Reacties zijn uiteraard altijd welkom!
WAAW-project
Terwijl we ongeduldig wachten om met ons eigenlijke project in de lagere school te beginnen, houden we ons niet stil! We trekken met materiaal uit onze waaw-koffers rond naar verschillende groepen kinderen om spelletjes te spelen, verhalen te vertellen, te sporten, enz… Naast de kleuterschool, speelden we ook met de kindjes die dicht bij ons huis wonen, met de kinderen van het dorpje Loogu en met de kinderen van het weeshuis Wa Yiri. Ze vinden het allemaal fantastisch om de Vlaamse spelen te ontdekken! Omdat we van mening zijn dat we ook van hen iets kunnen leren, vragen we hen om ons hun vrijetijdsactiviteitjes te showen! Machtig om te zien wat ze hier spelen!
Dinsdag gingen we samen met Eric naar het dorpje Loogu, hij trekt er samen met enkele Ghanese vrijwilligers van Child Support tweewekelijks naartoe om te kijken hoe de mensen het stellen, vooral op medisch vlak dan. Ondertussen speelden wij er een hele voormiddag met de kinderen! Een hele uitdaging, want de kindjes zijn onvermoeibaar!! De hitte was niet onze beste vriend, maar we hielden vol en het was fantastisch!! Rond de middag gingen we verder naar het dorpje ernaast, dat alleen te bereiken is als het niet geregend heeft. Toen we aankwamen bleek dat er een begrafenis bezig was van een kindje van 10 jaar.. We mochten een kijkje nemen en toonden hiermee voor de mensen van het dorp ons respect en medeleven, ze zijn hier heel dankbaar voor! Boeiend om zoiets te kunnen zien, maar tegelijk een confronterende ervaring..
Deze week gingen we ook naar het Wa Yiri weeshuis, dat ondersteund wordt door Child Support! Er verblijven ongeveer 12 kinderen, het zijn schatjes! Omdat we beiden geveld werden door de eerste diarree en overgeef plaag, gingen Lizzy en Veerle er elk een keer naartoe. Woensdag haalde Lizzy de rugbybal en basebalset boven, en vertelde een mooi verhaal waaruit een boeiend gesprek volgde over verliefdheid bij Ghanese kinderen! Ook twister wilde ze de kinderen leren! Bezweet en uitgeput kwam ze terug thuis, het was fantastisch, maar niet te onderschatten om zoiets alleen te doen! Ook Veerle ging er twee dagen later naartoe, en haalde een voetbal boven en reuzemikado. Zalig om te zien hoe graag, geduldig en heel serieus ze mikado spelen! Ook haalde Veerle de collage over Belgie van de kinderen van het dagcentrum boven, en mochten de kinderen zoeken naar hun eigen land en ons klein belgenlandje op de wereldkaart, een heuse zoektocht in deze grote wereld!! Ook Veerle keerde gelukkig, bezweet en wat verbrand terug naar huis.
De vele poppenkastpoppen die we in onze waaw-koffers dropten, willen we graag bovenhalen voor de kinderen. Eric waarschuwde ons dat we hiermee voorzichtig moeten zijn, omdat in de Ghanese cultuur maskers en afbeeldingen geschuwd worden! Voor de kinderen bestaan deze dingen echt, dus moeten we opletten met boze mannetjes en duiveltjes! Boeiend om dit cultureel verschil te zien, we zien hoe het lukt!
Verder hielden we ons rustig, want er de eerste week al zo heftig invliegen hebben we een beetje mogen bekopen. Ook onze interesse naar de eetgewoontes hier is ons niet zo goed bevallen J We worden stilaan de hitte wat gewoon, en letten voortaan wat beter op met wat we eten!
Lizzy`s belevingswereld in Africa
Na een goeie week op Ghanees grondgebeid te zweten, spelen en genieten zijn er al zoveel verschillende prikkels op me afgekomen. Enerzijds de verbazing over grote cultuurverschillen op deze aardbol, anderzijds verdriet en een beetje pijn om dingen die hard zijn om te zien maar grotendeels een gelukzalig gevoel ondat ik me hier echt wel thuis voel. Toen we deze week na Loggu naar een ander dorpje gingen bleek er in dat dorp niemand aanwezig te zijn Er was een begrafenis van een jongetje van 10 jaar, overleden aan malaria Toen er werd besloten om naar de begrafenis te gaan was ik me nog niet bewust van de impact die dit op me zou hebben. Het was vreemd om te zien hoe mensen hier volledig anders omgaan met leven en dood. Het kinderlijkje lag op eeb stoel, en de moeder zat ernaast te huilen. Talloze mensen stonden in een grote kring heupwiegend leideren te zingen. Het maakt me wel verdrietig om te zien hoe dicht de dood hier bij elk mensenleven ligt en ik moest hier dan ook mijn tranen drogen omdat dit me verdrietig maakt. Je ziet hier hele confronterende dingen die je aan het nadenken zetten en wel hard zijn. Het doet deugd om hierover ook te kunnen reflecteren met Eric en de andere vrijwilligers en dit vervolgens een plaats te geven. Maar het overheersende gevoel die ik hier beleef is echt een golf van opwinding, kriebelend enthousiasme en gewoon een gevoel me in deze cultuur wel thuis te voelen. Daar ik in ons Belgenlandje met mijn impulsiviteit wel eens met mn neus tegen de muut loop, hebben mensen hier niet liever dat je gek, spontaan en enthousiast bent. Hier schrikt het mensen totaal niet af, integendeel!
Na dagen ziek te zijn hier komen zowel Veerle en ik stilaan weer tot leven, al doen we het dit weekend nog even rustiger aan. Het eentonige eten (rijst, kip en overhitte groenten en fruit) valt ook wel vrij zwaar maar we proberen zo goed als mogelijk varieties te vinden.
De warmte is slopend, ongeveer 50 graden overdag is te veel voor zelfs een grote zonneklopper als ik! De zon moet je dus zoveel mogelijk vermijden want het is niet draaglijk en ik wacht vol spanning op het verkoelende regenseizoen…
Zonnige zoenen,
lizzy
Veerle's plekje
Nu ik dit berichtje typ hebben we net een eerste echte Ghanese regenbui achter de rug! Zaaaaalig gewoon! Ik genoot ervan :-)
Ik zal mijn indrukken wat groeperen, wat ik het leukst vond, wat me meest confronteerde, enz., je ziet het wel.
Leukste ervaring tot nu toe: ik zou hier tal van ervaringen kunnen zetten, maar om de tekst wat te beperken kies ik er de voor mij belangrijkste uit:
De mensen zijn hier enorm vriendelijk, ze willen allemaal met je kennismaken of gewoon goeiedag zeggen. En of het nu is om met je te trouwen, of gewoon zonder reden, het is altijd aangenaam om met mensen een praatje te slaan en de Ghanezen zo wat beter te leren kennen! De kinderen zijn superlief, ze roepen ons na, lachen, zwaaien, lopen achter je aan, enz.
Wat me raakt is dat wij blanken door veel Ghanezen (zowel kinderen als jongeren en volwassenen) gezien worden als “waaw”, en ze willen graag ook blank zijn. Maar dan vraag ik me af of het bij ons nu echt zo beter is? We voelen ons hier zeker niet superieur en hoewel de Ghanezen alles voor ons zouden doen, proberen we de stok toch wat in het midden te houden: moeilijk als je weet dat de bevolking zich hier vernederd voelt als je hen niet toelaat iets voor je te dragen! Voor ons is Ghana een fantastisch sfeervol land, voor de meesten hier is het Westen het beloofde land…
Als ik kindjes zie in de straten van Wa, en ik leer hen kennen, dan vraag ik hen ook wel eens of ze naar school gaan. Er zijn er heel veel die dit (nog) niet doen, omdat de ouders niet genoeg geld hebben. Eigenlijk zou ik net voor die kinderen iets speciaals willen doen en hen een fantastische tijd willen bezorgen, maar ik besef dat dit in mijn eerste avontuur in Afrika een moeilijke opdracht is. Het is dan tof om toch af en toe met de kinderen van de buren te kunnen spelen, en dat we meekunnen naar een dorpje om de kinderen te laten genieten van verschillende spelletjes, want tussen deze kinderen zitten er heel wat die niet de kans hebben om naar school te gaan. Toen we de eerste keer naar het dorpje Looghu gingen, hadden we een vertaler mee! Gelukkig, want in de dorpen spreekt bijna geen enkel kindje Engels! Met de tolk en een beetje gebarentaal trokken we ons plan! En de kinderen luisteren aandachtig en zijn er rap mee weg!
De laatste ervaring die ik met jullie wil delen is de het marktleven hier. Het geeft me een leuk gevoel om hier door de markt te wandelen (hoewel het ook niet elke dag hoeft). Superdruk met al die kraampjes en nogal chaotisch, maar eigenlijk wel gezellig :-). Toen ik onlangs vroeg naar tofusticks (voor de vegetarische vrijwilligers in ons huis), bleek na dit aan een aantal mensen te vragen en een hele rondleiding door de markt te hebben gekregen, dat ze dat hier sojabeans noemen… En dat terwijl we er zo al een paar gepasseerd waren!! Zucht* maar ‘t was fantastisch hoe een meisje me hielp om het te vinden!!
Goe, ‘k ga jullie laten, tot de volgende!!
Veerle
Abonneren op:
Posts (Atom)
