akwaaba nasara's!

Ansoma nasara,s,

Hello, how are you? We`re fine THANK YOU!
Dit zinnetje hebben wij al talloze keren gehoord wanneer ze door de straatjes van Wa slenteren of fietsen… Een geroep van vaak chocladebruina negertjes die ons naroepen en nalachen, waarop wij gretig terug juichen en lachen.

Maar goed, laten we eerst even vertellen hoe wij ons eerste daagjes hier hebben doorgebracht.
Wanneer wij donderdagnacht landden in Accra (zuiden Ghana) werden we niet alleen overweldigd door een intense hitte (28 graden in het holst vd nacht), maar ook door opdringerige taxichauffeurs die ons aanklampten. We troffen al snel Amos aan, een kennis van onze contactpersoon Eric in Wa, die ons opwachtte met het bordje `child support`. Na een korte en hete nacht in Amos` huis bleven we vrijdag nog een dagje in Accra om enkele praktische dingetjes te regelen. We hebben nu een Ghanese nummer waarop we de komende maanden bereikbaar zullen zijn.
Die van Lizzy is: 00233542034968! Berichtjes zijn altijd welkom!

Nadat we Dora, de vriendin van Amos, geholpen hebben met een lokaal stoofpotje Banku te koken, hebben we een partijtje voetbal gespeeld met Gideon, de kleine welp in huis! Gideon was helemaal door het dolle heen toen hij een echte volleyball kreeg en giechelde dan ook zoals een dartel veulentje. Wij voetbalden met hen tot het zweet van ons lijf drupte maar besloten om in de namiddag koelere oorden op te zoeken… We trokken met Dora, Gideon en nog een aantal vrienden naar een zwembad in een hotel, dat best wel vrij luxueus en nogal westers was. Maar het deed ons ongelooflijk deugd en het was fijn om on suit t eleven in het verkoelende water. We drunken daar dan ook ons eerste Ghanese pintje, Star, dat niet kan tippen aan onze sublieme bieren in Belgie maar het kan er nog mee door! Terwijl we in het water lagen te drijven, kregen we ineens een donkere wolkenhemel boven ons en het duurde niet lang of we konden onze eerste regebui van het regenseizoen ervaren! De Ghanezen schuilden en hadden het koud, voor ons was het een ongelooflijke verfrissing!
Wanneer we terug ten huize Amos en Dora waren zijn we vroeg onder ons muskietennet gekropen om te vertrekken naar dromenland want de volgende dag wachtte er on seen lange busrit op naar onze bestemming voor de komende 2 maanden, WA!

De volgende ochtend waren we met Amos al vroeg aan het busstation en dat was nodig ook! Een bus nemen is hier geen makkie! Je moet hier wachten tot wanneer de bus er uiteindelijk doorkomt, dan wordt (zeer amateuristisch) alle baggage gewogen, moet je data an een loketje gaan betalen om dan nog een poosje te wachten eer je kan instappen en de bus effectief vertrekt. De bus zelf was best wel luxueus, met airco zelfs dus dat was een hele opluchting! We waren van 6 uur s`morgens onderweg en zijn s`avonds om 23 uur gearriveerd in WA! Op de busrit maakten we al enkele locale vrienden, waaronder een naamgenootje van Lizzy en genoten we van de veranderingen in natuur en mentaliteit onderweg. Hoe meer naar het noorden we trokken, hoe vriendelijker en spontaner de mensen waren. En de omgeving veranderde van jungle naar een rode savanne- achtige look, heel mooi!
Aangekomen in Wa warden we opgewacht door onze contactpersoon Eric en 2 andere Hollandse vrijwilligers. Na nog wat gedronken te hebben trokken we naar ons roze barbiehuis waar we met de 2 andere vrijwilligers wonen! Onze verbazing over het huis was groot; een mooie woonkamer (met zetels!), keukentje waar we zelf kunnen koken, elk een eigen kamer, een prachtig terras met uitzicht op vele lachende kindjes. Ja, hier kunnen we ons zeker en vast lekker gaan thuisvoelen… Akwaaba betekent niet voor niets 'welkom' en Wa 'kom': de nasaara's (=blanken) zijn welkom in Wa!

Zondag nam Eric ons in de voormiddag mee op verkenning in Wa, dat veel groter is dan we verwacht hadden. We bezochten zijn clienten in het ziekenhuis, wat voor ons wel even een confronterend moment was! Eric is steeds voornamelijk hier aan het werk met de andere vrijwilligers. Nadat we op de middag even gingen uitblazen in een local spot (dat zijn hier de locale cafeetjes), keerden we huiswaarts om watt e eten. In de namiddag konden Veerle en ik niet meer wachten om met de kinderen in de buurt al enkele spelletjes te spelen. We begonnen met 5 opgewonden kinderen met balonnen en onze grote parachute te spelen, en voor we het wisten stonden er al 50 lachende, opgewonden kinderen rondo ns heen! Het was fantastisch leuk en de kinderen hier zijn zo spontaan, enthousiast en puur! Ze vinden werkelijk alles superleuk en luisteren ook heel goed, een wonderlijk leuk gevoel om hier te spelen met hen! S`avonds gingen we met Eric, onze 2 nederlandse huisgenotes Inge en Miriam en een Zweedse vrijzilliger gaan eten in het Upland hotel. Het is hier een traditie dat we elke zondagavond ons even verwennen met een lekkere maaltijd, die zeer westers getint is en echt wel eens deugd doet! Rond en gezond gegeten speelden we in ons barbiehuis nog een spelletje jungle speed, staken onze vuilniszakjes in de fik (is hier normaal) en vertelde Lizzy nog enkele verhalen voor het slapengaan aan de buurtkindjes!

Vanmorgen gingen we dan voor het eerst op pad om uit te zoeken met welke kinderen we nu eigenlijk ons project zouden gaan doen… Eric introduceerde ons op het kleuterschooltje waar we al 2 uren spelletjes speelden die zowel de leerkrachten als de kleine spruitjes heel erg beviel! 1,2,3 piano vonden ze het allerfijnst en de sfeer op het schooltje was enorm uitgelaten! Ook zij leerden ons al enkele Afrikaanse spelletjes, zoals Ampe, enz… De spelletjes die zij hier spelen draaien vaak rond dans en zang, de allerkleinsten kunnen hier al zwieren met hun gat zoals echte afrikaanse mama`s en dat krijgen ze ook aangeleerd van kleins af aan. Na al dat ravotten hebben we met Anuwari, de manager van het schooltje, afgesproken dat we 1 keer in de week naar hier komen om spelletjes te doen rond ons project. Maar omdat het project zich eigenlijk richt naar kinderen tussen 6 en 12 jaar nam Anuwari Lizzy mee op z`n brommertje naar een andere school waar lagere schoolkinderen zitten. Deze kinderen hebben nu vakantie tot 12 mei maar Lizzy kon de director van de school toch nog spreken. Hij was zeer enthousiast over ons project, gaf alvast een rondleiding in het schooltje en hij zou on shier meerdere dagen in de week inplannen. Er zijn 3 grote klassen met meer dan 50 kinderen en we zullen hier waarschijnlijk 4 dagen in de week aande slag gaan met telkens een andere klasgroep. Het kriebelt al tot in onze kleine teentjes om hier aan de slag te gaan.

Tot hier ons verslagje van onze eerste dagen, we proberen al enkele foto`s ook te posten maar het internet werkt hier wel zeer traag dus we hopen dat het lukt!

Tot de volgende,
Ghanese overhitte groetjes,
Lizzy en Veerle